چارلی کافمن یک فیلم‌نامه‌نویس سردرگم اهل لس‌آنجلس است که غرق در احساس بی‌کفایتی، سرخوردگی جنسی، بیزاری از خود و همچنین جاه‌طلبی‌های فیلم‌نامه‌نویسی برادر دوقلوی مفت‌خورش، دونالد، شده است. در حالی که او برای اقتباس از کتاب «سارق ارکیده» نوشته سوزان اورلین دست‌وپنجه نرم می‌کند، زندگی‌اش از حالتی رقت‌انگیز به وضعیتی عجیب و غریب تغییر مسیر می‌دهد. زندگی کافمن و کتاب اورلین به طرز عجیبی با هم گره می‌خورند و تلاش هر کدام برای یافتن اشتیاق و معنا با دیگری برخورد می‌کند.

پولین کیل (۱۹۱۹-۲۰۰۱) بدون شک یکی از بزرگترین نام‌ها در نقد فیلم بود. او که متولد کالیفرنیا بود، اولین نقد خود را در سال ۱۹۵۳ نوشت و در سال ۱۹۶۸ به «نیویورکر» پیوست. کیل که به خاطر سبک نوشتاری بسیار جسورانه و پرشور خود ستایش و به دلیل نقدهای ذهنی و گاه بی‌رحمانه‌اش مورد انتقاد قرار می‌گرفت، نوشته‌هایش به شکلی تازه و عمیق در تجربه او از تماشای فیلم به عنوان یک تماشاگر ریشه داشت. او به یک اندازه محبوب و منفور بود؛ محبوب برای منتقدان دیگری که به شدت تحت تأثیر او بودند و منفور برای فیلمسازانی که فیلم‌هایشان را در هم می‌کوبید. کیل فیلم‌هایی را که از آن زمان به آثار کلاسیک تبدیل شده‌اند، مانند «اشک‌ها و لبخندها» نابود کرد و از آثار دیگری مانند «بانی و کلاید» تمجید کرد. او همچنین از دشواری‌های همیشگی زنان در سینما و نقد فیلم آگاه بود و سرسختانه با سکسیسم، هم در نقدهایش و هم در حضورهای رسانه‌ای‌اش مبارزه کرد.